Göçmen Ailelerin Çocukları: Travmalar ve Umutsuzluklar

Adamın başında şiddetli bir iz mevcuttu. Çetin savaşların kafasına birkaç mühimmat parçası saplanmış; sol göz küçülmüş|küçülmüş ve görme yeteneğini yitirmiş|küçülmüş, görme fonksiyonunu kaybetmiş. İsmi Mehmet'ti. Savaş ortamında ağır yaralar almış sığınmacıların tedavi edildiği Danimarka tesisinde bir zaman tedavi devam ediyordu. Sağ eli hareket ettiremiyor, el sıkışırken sol elini kullandı.

Nasır ve Göçmenlerin Zorluğu

Gözümle gördüm oğlu Rahman’ı okula götürüp getirirken buldum. Bazı günlerde avucuma birçok kalem, silgi ve kalem açacağı tutuşturuyordu. Rahman’ın okuldan insanlara verdiği malzemeleri başkalarının alması amaçlı okulun yanına sunu ediyordum.

Gurbet ve Çocukluk Hikâyeleri

Bütün çocuğun farklı öyküsü mevcuttu. Bazıları savaşın etkisini şiddetle üstesinden gelememiş aile ortamlarından geliyordu. Sık sık dövüşüyorlardı. Günlerimiz “Yapmayın etmeyin!” demekle kekemelikle.

Rahman’ın Aile Durumu ve Psikolojik Durumu

Rahman başlangıç seviyesine birinci sınıfa girmişti. Okul ve evde ve aile ortamında zorluklar yaşıyordu.

Görevli danışmanı çabalar sonuç vermedi. İdare, gelişmeleri görüşmek amacıyla Rahman’ın ailesini okula çağırmayı kararlaştırdı.

Bütün aile hepsi birlikte gelişti. Hepsi birden aynı birlikte kalıyorlar. Büyük aile toplantı toplantı salonuna girdiklerinde, O çocuk düştü, “Muallim!” söyledi koşarak dede ve ninesinin ellerini öfkeye aniden kullandı.

Soğuk havalarda ben çorap giymiştim. Dede, yalın ayak geliyordu. Ceketin üzerine giydiği beyaz entarisini bileğe kadar düzenlenmiş giydi. Anne ve ninesi ve annesi kapalıydı. İş yerindeki durumunu anlatmaya başladığımızda, o çocuk fazla kötü hissetti. Hıçkıra ağlamaya başladı. Çocuk ruhu karanlık sır kavramaya gayret ediyorduk.

Baba, oğlu çoğu zaman evden, polis tarafından bulundu söyledi. Anne ise, kendisini “Hâlâ gözleriyle gözü açık olarak yatarken gece işemeye!” söyledi. O çocuk mahçup odadan ayrılmak istedi. Durumu çok ağırlaştırmadık.

Toplantıda ailenin da destekleriyle oğlunun bir psikoloğa yapılmasına karar verildi. Okul saatlerinde oğlu ile özel ilgilenme ve koordine görevi görev verildi.

Sonraki günlerde Rahman koro koşarken, kapıya çarptı. Bir şey olmadı ama canı yandı, samimi uzun ağladı. Onu teselli etmek amacıyla elinden tutmaya kütüphane götürdüm ve onunla konuştum. Önüne beyaz bir renkli kalemler yerleştirdim. Raftan, bir kitap aldı okuma görünümü görünmeksizin uzak dan Rahman’ı sessizce> izlemeğe devam ettim. O çocuk, renkli boya kalemleriyle şeyler karalarken bana unutmuş kendi halinde konuşuyor ve anlatıyordu. Daha sonra kağıt alırken bana bıraktı.

“Rahman, nedir|Bu ne|Ne yazıyorsun bu kağıda?” diye sordum. O, bir çocuk… Oldukça bitkin, orada kalmak istiyor, istemiyor gitmek. Arkadaşları onu ima ediyor!” anlattı. Yaz tatilinden sonra yeni bir okulda çalışmaya. Rahman’ı unuttum.

Günlerden bir gün Nasır ile karşılaştım. Bana gözüne kestirdi, “Muallim!” diyerek elime sarılmaya çalıştı. Rahman’ı sordum, yüzü sinirlendi; bana gizlemedi. Rahman daha sonra gelişen çeşitli Suç olaylarına sorumsuzca polis kayda geçmiş. Ailesinden ayrı tutulup problemli gençlerin bakıldığı bir tane kurtarma merkezine yerleştirilmiş. Bütün çabalarımıza karşın Rahman’ı elinden alınmamış olduk.